Στον, κατά γενική ομολογία, πολύπαθο αλλά συμπαθή κλάδο των φαρμακοποιών μας έπεισε, αφού ολιγώρησε, ηθελημένα ίσως, να απαντήσει άμεσα και υπεύθυνα στην πολιτική πρόκληση του «εκσυγχρονισμού» μας εν μέσω κρίσης , ότι η ανάπτυξη μιας επιχείρησης με ιδιαιτερότητες όπως η δική μας και η ευελιξία στο ωράριο λειτουργίας είναι αλληλένδετα...και έτσι άναρχα δουλεύουμε τώρα, όσες ώρες θέλουμε, όποτε θέλουμε, χωρίς μέτρο και πρόγραμμα προσπαθώντας να δημιουργήσουμε παρελθόν στην συνείδηση του κόσμου της αγοράς μας, να φανούμε καλύτεροι, περισσότερο διαθέσιμοι και πιο …επιστήμονες από τους συναδέλφους μας.
Η γενιά αυτή μας έκανε να πιστέψουμε και τελικά το πιστέψαμε τόσο που το χρησιμοποιούμε σχεδόν καθημερινά και εμείς οι μεταγενέστεροι ως…ατάκα, ότι στο κλάδο μας ιδιαίτερα σήμερα υπάρχει διαστρωμάτωση οικονομικής φύσης προφανώς αλλά και ιδεών, απόψεων και συμφερόντων …γι’ αυτό άλλωστε ιδέες περί συνεργασίας και δημιουργίας πιο λειτουργικών ίσως δομών, είτε μεταξύ φαρμακείων είτε μεταξύ Συνεταιρισμών δεν γίνονται εύκολα αντιληπτές από όλους και φυσικά δεν θα είναι πρακτικά εφαρμόσιμες από όλους…Έτσι πιστέψαμε ότι φαρμακεία θα κλείσουν ή θα εξαγοραστούν στην καλύτερη κ πιο μοντέρνα εκδοχή και φυσικά το ίδιο τέλος θα έχουν και μερικές από τις συνεταιριστικές μας μονάδες.
Οι Συνεταιρισμοί μας…δομές που δημιουργήθηκαν από φαρμακοποιούς για φαρμακοποιούς και που σταδιακά εκμοντερνίζονται και αυτοί αλλάζοντας το προφίλ τους από αμιγώς συνεταιριστικό σε ντεμί-τεχνοκρατικό. Έτσι μιλούμε όλοι με όρους και νούμερα αγοράς χωρίς να διαφοροποιούμαστε, ούτε καν ιδεολογικά, από εκείνες του ιδιωτικού κεφαλαίου διεκδικώντας όλοι τις ίδιες ακριβώς θέσεις στον ….ήλιο και από “μαξιλάρι ασφαλείας” οι Συνεταιρισμοί έγιναν ξαφνικά “ομπρέλα” με όραμα, των μεγάλων παικτών βέβαια αφού υπάρχει διαστρωμάτωση όπως είπαμε, τη δημιουργία δικτύων φαρμακείων…
Και όλα αυτά που μας “πληγώνουν”, εμάς τους νεότερους φαρμακοποιούς που ουσιαστικά “ανδρωθήκαμε” ως επαγγελματίες μέσα στην κρίση χωρίς περιτύλιγμα …πολυτελείας πρέπει να τα βλέπουμε ως πρόκληση, επιβίωσης αρχικά. Ποια η δική μας στάση, λοιπόν σήμερα;
Τελικά είμαστε η γενιά που αρέσκεται να ακολουθεί τυφλά, να γίνεται οπαδός και να τηρεί με στρατιωτική πειθαρχία τις αρχές της προηγούμενης. Αν και είμαστε μια γενιά με τεράστιο συγκριτικά εύρος γνώσεων, διαφορετικής και πιο “ευγενικής” παιδείας και απόλυτο επαγγελματισμό πιστεύουμε και προσωποποιούμε ότι προσδοκούμε σε λάθος ανθρώπους θεοποιώντας τους .
Ας είναι….Δεν είναι πάντα οι εξωτερικές συνθήκες, τα οικονομικά δεδομένα και η πολιτική που ακολουθείται οι αιτίες προσαρμογής στην πραγματικότητα, είναι και τι ρόλο διαλέγουμε να παίξουμε και με ποια κίνητρα. Αυτή η γενιά θα βρει τον χαρακτήρα της και τον βηματισμό της …τα δικά της ίχνη.
Εξάλλου 10 κιλά νιάτα βαραίνουν περισσότερο από 10 χρόνια εμπειρίας …..
Λουκία Ν. Bαρουξή
Αντιπρόσωπος του Φ.Σ. Λιβαδειάς στον ΠΦΣ





