Τα τελευταία χρόνια δεν αλλάζουν μόνο οι οικονομικές συνθήκες μέσα στις οποίες λειτουργεί το ελληνικό φαρμακείο. Επιχειρείται να αλλάξει ο ίδιος ο χαρακτήρας του. Από χώρος επιστημονικής ευθύνης, προσωπικής σχέσης και φαρμακευτικής φροντίδας, καλείται σταδιακά να μετατραπεί σε μια ακόμη εμπορική δραστηριότητα. Αυτή είναι, κατά τη γνώμη μας, η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει σήμερα το λειτούργημά μας.
Με αυτή την αγωνία αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε στη δημιουργία του «Μαζί για το Φαρμακείο». Μιας ακηδεμόνευτης προσπάθειας συνεργασίας και συμπόρευσης ανθρώπων με κοινές αρχές και αξίες, η οποία εκφράζεται και στις επικείμενες εκλογές του Πανελλήνιου Φαρμακευτικού Συλλόγου, χωρίς όμως να περιορίζεται σε αυτές. Φιλοδοξία μας είναι να αποτελέσει την αφετηρία μιας διαρκούς συνεργασίας μέσα στον κλάδο, αλλά και μιας ευρύτερης συμπόρευσης με την κοινωνία, για την υπεράσπιση του διαχρονικού ρόλου του ελληνικού φαρμακείου ως βασικού πυλώνα της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας.
Για εμάς, το συμφέρον του φαρμακοποιού δεν βρίσκεται απέναντι στο συμφέρον του πολίτη. Ταυτίζεται με αυτό. Όσο πιο ισχυρό, ανεξάρτητο και επιστημονικά προσανατολισμένο είναι το φαρμακείο, τόσο καλύτερη είναι η πρόσβαση των πολιτών στη φαρμακευτική φροντίδα και τόσο ισχυρότερη γίνεται η δημόσια υγεία.
Γι’ αυτό αγωνιζόμαστε για το μοντέλο «ένας φαρμακοποιός - ένα φαρμακείο». Γιατί πιστεύουμε ότι η επιστημονική ευθύνη πρέπει να ταυτίζεται με την ευθύνη λειτουργίας του ίδιου του φαρμακείου. Ο φαρμακοποιός που φέρει την επιστημονική ευθύνη πρέπει να είναι ο ίδιος που διαμορφώνει καθημερινά τη λειτουργία του φαρμακείου του, γνωρίζει τους ασθενείς του, παρακολουθεί τη θεραπεία τους και αναλαμβάνει προσωπικά την ευθύνη των αποφάσεών του. Όταν οι αποφάσεις για τη λειτουργία, τις προτεραιότητες και τη συνολική κατεύθυνση του φαρμακείου λαμβάνονται από πρόσωπα που δεν φέρουν την προσωπική, επιστημονική και επαγγελματική ευθύνη απέναντι στην τοπική κοινωνία, υπάρχει ο κίνδυνος η επιχειρηματική στόχευση να αποκτά ολοένα μεγαλύτερο βάρος έναντι της φαρμακευτικής φροντίδας. Εμείς πιστεύουμε ότι στο επίκεντρο πρέπει να βρίσκεται πάντοτε ο άνθρωπος, η ασφαλής διάθεση του φαρμάκου και η σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ φαρμακοποιού και πολίτη.
Αγωνιζόμαστε για ανθρώπινα και ενιαία ωράρια, ώστε ο πολίτης να γνωρίζει ότι πίσω από τον πάγκο βρίσκεται ο φαρμακοποιός του και όχι ένας απρόσωπος μηχανισμός βάρδιας. Τα ανθρώπινα και ενιαία ωράρια δεν προστατεύουν μόνο τον φαρμακοποιό. Προστατεύουν και τον θεσμό των εφημεριών, που αποτελεί εγγύηση ότι κάθε πολίτης θα βρίσκει φαρμακευτική φροντίδα όταν πραγματικά τη χρειάζεται. Τα άναρχα και ανεξέλεγκτα διευρυμένα ωράρια δεν ενισχύουν την πρόσβαση. Αποδυναμώνουν σταδιακά, τόσο το ανεξάρτητο φαρμακείο, όσο και τον θεσμό των εφημεριών.
Διεκδικούμε ένα δίκαιο οικονομικό πλαίσιο για το κύριο αντικείμενό μας, το φάρμακο. Διεκδικούμε δίκαιο ποσοστό κέρδους, κατάργηση άδικων επιβαρύνσεων όπως το rebate και ένα πλαίσιο που να επιτρέπει στο φαρμακείο να παραμένει βιώσιμο υπηρετώντας τον πραγματικό του ρόλο. Η ασφαλής διάθεση κάθε φαρμάκου, είτε πρόκειται για φάρμακα υψηλού κόστους, είτε για μη υποχρεωτικώς συνταγογραφούμενα φάρμακα, πρέπει να πραγματοποιείται αποκλειστικά δια χειρός φαρμακοποιού και μέσα από το φυσικό φαρμακείο, με σαφές πλαίσιο επιστημονικής ευθύνης και δίκαιη αποζημίωση, όπου παρέχεται φαρμακευτική υπηρεσία. Για εμάς δεν υπάρχουν φάρμακα δύο ή τριών ταχυτήτων. Υπάρχει μία ενιαία αρχή. Κάθε φάρμακο πρέπει να διατίθεται με ασφάλεια στον πολίτη μέσα από το φυσικό φαρμακείο και με την προσωπική ευθύνη του φαρμακοποιού.
Όταν το φάρμακο παύει να αποτελεί τη βάση της βιωσιμότητας του φαρμακείου, τότε το φαρμακείο εξωθείται να αναζητήσει αλλού την οικονομική του επιβίωση. Και έτσι αλλοιώνεται σταδιακά ο χαρακτήρας του λειτουργήματος, υποχωρεί η φαρμακευτική φροντίδα και ενισχύεται η εμπορευματοποίηση του φαρμακείου. Εμείς θέλουμε φαρμακεία που να στηρίζονται στη γνώση, στη φαρμακευτική φροντίδα και στην ασφαλή διάθεση του φαρμάκου, όχι στην υποκατάσταση του βασικού τους αντικειμένου.
Όταν το φάρμακο μετατρέπεται σε εμπόρευμα, παύει σταδιακά να αντιμετωπίζεται ως κοινωνικό αγαθό. Η πρόσβαση του πολίτη δυσκολεύει, ο έλεγχος της διακίνησής του συγκεντρώνεται στους ισχυρούς, δημιουργούνται σχέσεις εξάρτησης για φαρμακεία και ασθενείς και, τελικά, το φάρμακο κινδυνεύει να γίνει είδος προς εξαφάνιση για όποιον το έχει πραγματικά ανάγκη.
Αντιστεκόμαστε σε πολιτικές που αλλοιώνουν τον χαρακτήρα του φαρμακευτικού λειτουργήματος και προωθούν την εμπορευματοποίηση της υγείας. Σε πολιτικές που δημιουργούν ένα ολοένα πιο ασφυκτικό περιβάλλον για τους ελεύθερους επαγγελματίες, με διαρκώς αυξανόμενες οικονομικές επιβαρύνσεις, λειτουργικά βάρη, γραφειοκρατία και ψηφιακές υποχρεώσεις, οδηγώντας πολλούς σε συνθήκες οικονομικής πίεσης και επαγγελματικού εγκλωβισμού. Δεν πρόκειται να μετρήσουμε τα λόγια μας όταν υπερασπιζόμαστε αυτές τις αξίες.
Η πορεία μας μέχρι σήμερα απέδειξε ότι αντιλαμβανόμαστε τον συνδικαλισμό ως κοινωνική ευθύνη. Σταθήκαμε δίπλα στους ασθενείς, στους εργαζόμενους, στους ελεύθερους επαγγελματίες και στους κοινωνικούς φορείς, αναπτύξαμε δράσεις πρόληψης και αλληλεγγύης και συμμετείχαμε σε πρωτοβουλίες που αφορούσαν τόσο τη δημόσια υγεία όσο και ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα. Γιατί πιστεύουμε ότι ο φαρμακοποιός δεν μπορεί να υπερασπίζεται τη δημόσια υγεία, αν αδιαφορεί για την κοινωνία μέσα στην οποία λειτουργεί.
Φιλοδοξία μας είναι να συμβάλλουμε στη διαμόρφωση μιας ευρύτερης συνεργασίας και συμπόρευσης προοδευτικών δυνάμεων μέσα στον κλάδο. Δυνάμεων που επιλέγουν τη διεκδίκηση αντί του συμβιβασμού, τη συλλογική δράση αντί της αδράνειας και την υπεράσπιση του επιστημονικού και κοινωνικού χαρακτήρα του φαρμακείου απέναντι σε αναχρονιστικές αντιλήψεις και πρακτικές που αποδέχονται ως μονόδρομο την απορρύθμιση, τη συγκέντρωση της αγοράς σε λίγους ισχυρούς επιχειρηματικούς παίκτες και τη μετατροπή του φαρμακείου σε μια ακόμη επιχειρηματική δραστηριότητα.
Δεν διεκδικούμε να εκφράσουμε μόνοι μας αυτή την προσπάθεια. Θέλουμε να αποτελέσουμε ισότιμο μέρος μιας ευρύτερης συνεργασίας και συμπόρευσης. Γιατί πιστεύουμε ότι μόνο μέσα από τη συνεργασία, τη συμπόρευση και τη συλλογική διεκδίκηση μπορούμε να διαμορφώσουμε ένα μέλλον στο οποίο το φαρμακείο θα παραμένει, πάνω απ’ όλα, χώρος επιστήμης, φροντίδας και ευθύνης απέναντι στον άνθρωπο.
