Οι παρακάτω απόψεις μου πιθανώς θα θεωρηθούν εξ αρχής αιρετικές απέναντι στην καθεστηκυία πρακτική αλλά και στην επικρατούσα αντίληψη . Και τούτο, σχετικά με τον διαχρονικό τρόπο είσπραξης και διαχείρισης των κρατήσεων του 0,4% επί των τιμολογίων των αγορών μας. Γι' αυτόν τον λόγο , αλλά και λόγω της σοβαρότητας του θέματος, θα ήταν καλό η αξιολόγηση των απόψεών μου να γίνει αφού πρώτα διαβαστεί ολόκληρο το κείμενο.
Η πρόθεσή μου ήταν, να μη καταθέσω τις απόψεις μου αυτές δημόσια , αλλά να τις κοινοποιήσω μόνο στους Φ. Συλλόγους και στους Αντιπροσώπους τους στον ΠΦΣ. Από τις αρχές του Αυγούστου ζήτησα τα mail τους από τον ΠΦΣ, αλλά μέχρι και σήμερα δεν έλαβα απάντηση , παρά και τις 3 διαδοχικές έγγραφες υπενθυμίσεις του αιτήματός μου στον ΠΦΣ.
Παρά το γεγονός λοιπόν ότι η κράτηση 0,4% αποτελεί, χρόνια τώρα, κυριολεκτικά ένα ''κλαδικό ταμπού'', σχεδόν ανεπίτρεπτο να το αγγίζει κανείς, θα προσπαθήσω να σας πείσω, ότι δυστυχώς δεν το χειριστήκαμε , αλλά και δεν το χειριζόμαστε , ορθά και ανταποδοτικά. Προς όφελος όλου του κλάδου και των συναδέλφων, τους οποίους εκπροσωπούμε. Αντίθετα θα έλεγα ότι αφηνόμαστε στη εύκολη πεπατημένη εισπρακτική τακτική και δεν αναζητούμε την ορθή !
Το κάθε φαρμακείο ( ανά φαρμακείο υπολογίζεται )αποδίδει σήμερα κατά μέσο όρο περίπου 1.000 ευρώ το χρόνο από τις κρατήσεις 0,4% στα τιμολόγια αγορών του ( συνολικά περί τα 10 εκατομμύρια το 2014) , ποσό καθόλου ασήμαντο για τη δύσκολη εποχή μας ,και αφού για τους περισσότερους από τους συναδέλφους είναι κάτι περισσότερο από μηνιάτικο. Αυτό προκύπτει κατά προσέγγιση, βάσει της ετήσιας φαρμακευτικής δαπάνης ( ΕΟΠΥΥ, άλλα ταμεία , συμμετοχές και πωλήσεις εκτός ταμείων- ΜΥΣΥΦΑ).
Με Αγορές 10.000/ μήνα έχουμε κρατήσεις 480 Ε/χρόνο
Φαρμάκων 20.000 # 960 Ε #
30.000 # 1.440 Ε #
40.000 # 1.920 Ε # κ . ο. κ.
Αυτό σημαίνει κατ' αρχήν ,ότι όλα τα φαρμακεία δεν συνεισφέρουν ένα ίδιο σταθερό και συγκεκριμένο ποσό, αλλά υπάρχουν φαρμακεία που αποδίδουν 500 ή 700 ή 800, αλλά και άλλα φαρμακεία που αποδίδουν 1500 ή 1900 ή 2400 κ.ο.κ. το χρόνο. Τα προηγούμενα χρόνια τα ποσά αυτά ήταν διπλάσια ή και τριπλάσια, λόγω του τότε αυξημένου όγκου αγορών - πωλήσεων, ειδικά της περιόδου 2004-2011. Και για τη διαφορετικότητα των ποσών ανά φαρμακείο, θα μπορούσε κανείς να επικαλεστεί σε κάποιο βαθμό την επιβαλλόμενη αλληλεγγύη για τους ασθενέστερους του κλάδου. Όμως ακόμη και στα φαρμακεία με μικρό κύκλο εργασιών, όπως θα δείτε , δεν υφίσταται καμιά ωφέλεια . Επίσης να αναφέρω , ότι ίσως τα φαρμακεία που ωφελούνται , στο θέμα των κρατήσεων, είναι τα συστεγασμένα φαρμακεία.
Σε καμιά περίπτωση βέβαια τα ποσά αυτά δεν είναι σταθερά, αφού δεν γνωρίζουμε τα ακριβή στοιχεία της φαρμακευτικής δαπάνης για τα επόμενα χρόνια, τα οποία δύναται να είναι μειωμένα , ίσα, ή και αυξημένα, με πολύ μικρή πιθανότητα για το τελευταίο.
Κατά προσέγγιση λοιπόν συγκεντρώνονται σήμερα ετησίως στον ΠΦΣ περί τα 10 εκατομμύρια ευρώ (απολογισμός ΠΦΣ 2014 ). Το 20% των κρατήσεων αυτών, περίπου 2 εκατομμύρια, πάνε στα λειτουργικά έξοδα του ΠΦΣ και το 80%,περίπου 8 εκατομμύρια, στο ΚΑΕΦ. Ποσά ουδόλως ευκαταφρόνητα.
Όμως, αυτό που φαίνεται και από τον απολογισμό του 2014, είναι ότι εάν αφαιρεθούν τα ποσά τριών μόνο κωδικών, που αφορούν 1) το ΚΑΕΦ των αποχωρούντων τη χρονιά αυτή ( 2,3 εκ ) , 2) τα έξοδα είσπραξης του 0,4% ( περί τις 350.000 ευρώ ) και 3) την ενίσχυση των Συλλόγων ( 320.000 ευρώ , και θα εξηγήσω στη συνέχεια για ποιό λόγο αυτοί οι τρείς κωδικοί θα πρέπει να τύχουν μιας άλλης μεταχείρισης ) προκύπτει ότι το κόστος των καθαρά λειτουργικών εξόδων του ΠΦΣ είναι περί το ένα (1) εκατομμύριο ευρώ και όχι δύο (2).. Εάν αυτό το ποσό του ενός εκατομμυρίου το διαιρέσει κανείς με τον αριθμό των φαρμακείων, συμπεραίνει ότι αυτό το ποσό εξασφαλίζεται με τα μισά περίπου χρήματα και με μια εισφορά της τάξης των 90 -100 ευρώ το χρόνο υπέρ ΠΦΣ ανά φαρμακείο.
Αναμφίβολα λοιπόν, βρισκόμαστε ενώπιον μίας πάγιας και οριζόντιας κράτησης 0,4% (σχεδόν μισό της εκατό) υπέρ ενός ΝΠΔΔ, χωρίς όμως να είναι πλήρως και επιτυχώς διασφαλισμένη η απόδοσή της στους παρόχους φαρμακοποιούς. Και αυτό επειδή δεν εφαρμόζεται κάποια συγκεκριμένη κεφαλαιοποιητική αποταμιευτική πολιτική , καθώς και επειδή οι κρατήσεις αυτές, ενώ αρχικά αποτελούν ιδιωτικά κεφάλαια στη συνέχεια μεταφερόμενα στο ταμείο ενός Ν.Π.Δ.Δ. υπόκεινται στους ειδικούς κανόνες που διέπουν τα Ν.Π.Δ.Δ. και στις δυσμενείς συνέπειες των κανόνων αυτών επί των αποθεματικών τους.
Τις συνέπειες μάλιστα αυτές τις ζήσαμε με το ληστρικό και οδυνηρό κούρεμα των αποθεματικών μας και τη μετατροπή τους με το «έτσι θέλω» σε κρατικά ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου. Ένα ζήτημα, το οποίο κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει . Και μάλιστα δεν γνωρίζουμε πότε και εάν θα δικαιωθεί η προσφυγή που κάναμε τότε. Και δεν δύναται κανείς να αποκλείσει ότι θα μπορούσε να είχε συμβεί για δεύτερη φορά ( ξυστά το αποφύγαμε ) ή να συμβεί μελλοντικά ένα ανάλογο νέο κούρεμα, στην περίπτωση που αφήσουμε τα δεκάδες εκατομμύρια των αποθεματικών μας να ¨λιμνάζουν¨ επικίνδυνα στην ΤτΕ.
Σύμφωνα με την έκθεση της εξελεγκτικής επιτροπής την 31/12/14 υπήρχαν στην ΤτΕ:
2. 218.920 ευρώ, λ/σμός διαχειρ. ΠΦΣ
29. 634.537 ευρώ, λ/σμός αποθεμ. ΠΦΣ
14. 248.291 ευρώ, λ/σμός διαχειρ. ΚΑΕΦ
170. 522.225 ευρώ, λ/σμός αποθεμ. ΚΑΕΦ
Συνολικά 216,5 εκατομμύρια ευρώ, προερχόμενα από κρατήσεις των φαρμακείων μας, χωρίς να εξηγείται όμως στην έκθεση αναλυτικά πώς και με ποιά επιτόκια, εάν μόνο στην ΤτΕ ή και σε άλλες τράπεζες και με ποιές αποταμιευτικές επιλογές (ταμιευτήριο, προθεσμιακές, έντοκα γραμμ. του Ελληνικού Δημοσίου, κλπ), παρήχθησαν ως τόκοι 3 εκ ευρώ, το ποιά είναι ακριβώς η ρευστότητά μας , κλπ
Η πρόθεσή μου είναι να αναδείξω όσο μπορώ αντικειμενικά, και κατά προσέγγιση βέβαια , ένα υπαρκτό πρόβλημα , με σκοπό όλοι να προσπαθήσουμε να αντιληφθούμε το μέγεθος των ευθυνών που φέρουμε, ως προς την τύχη των χρημάτων αυτών.
Το ζήτημα αυτό το έθεσα στο τρίλεπτο που μου δόθηκε , από το βήμα της ΓΣ του ΠΦΣ, χωρίς να αντιληφθώ μέχρι σήμερα κάποια ευαισθητοποίηση . Επίσης το έθεσα και με τη λευκή ψήφο μου στον απολογισμό του 2014, ο οποίος, όπως πάντα,
και παρά τα μεγάλα μεγέθη των αριθμών του, απασχόλησε τη ΓΣ δυστυχώς πολύ λίγα λεπτά στο τέλος της Συνέλευσης του ΠΦΣ. Διαπιστώνω πάντως ότι δεν είναι στις προθέσεις της Διοίκησης του ΠΦΣ να ''πειράξει'' στο ελάχιστο αυτό το θέμα του 0,4%, το οποίο αφήνεται στο άγνωστο ,αφ’ ενός χάριν κυρίως της ‘’εισπρακτικής σιγουριάς’’ και αφ’ ετέρου λόγω της ανασφάλειας για τη μετάβαση σε κάτι καινούργιο.
Ακόμη δε και το θέμα του επαγγελματικού ταμείου, το οποίο ψηφίστηκε στον ΠΦΣ εδώ και καιρό ( εάν θυμάμαι καλά το 2013 ), και άσχετα εάν ή όχι θα αποτελέσει και την ιδανικότερη λύση, εντούτοις ακόμη και αυτό το έχουμε εναποθέσει στις καλένδες και αφήνουμε τη τύχη της περιουσίας και των κρατήσεων των συναδέλφων μας σε μια άγνωστη, αβέβαιη και ίσως αύριο και σε καταστροφική κατάληξη.
Α. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΕΞΟΔΑ ΠΦΣ
Δε νομίζω πως μπορεί να διαφωνήσει κανείς στην εκτίμηση ότι ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η κράτηση των χρημάτων αυτών είναι πλήρως εξω-λογιστικός και κατά βάση ανορθολογικός, καθότι αυτά τα χρήματα δεν συγκεντρώνονται ισομερώς και με βάσει δεδομένες πραγματικές προϋπολογιστικές και αναλογιστικές ανάγκες και στη συνέχεα να ακολουθεί το μοίρασμα του αναλογούντος ποσού στα φαρμακεία. Αντίθετα, συγκεντρώνουμε πρώτα με το 0,4% τα χρήματα, λίγα ή πολλά ή πάρα πολλά, και μετά καλύπτουμε τις ανάγκες του ΠΦΣ. Κρατείται δηλαδή το 0.4% επί των αγορών μας, ακόμη και εάν τα χρήματα που συγκεντρώνονται , λόγω π.χ. αυξημένης φαρμακευτικής δαπάνης μιας χρονιάς, είναι πολύ περισσότερα από τα πραγματικά έξοδα του ΠΦΣ. Στις παλιές εποχές βέβαια, εύκολα θα δικαιολογούσε κανείς ακόμη και την χαλαρότητα εκ μέρους μας, λόγω της τότε οικονομικής ευμάρειας στα επαγγελματικά μας. Σήμερα όμως , με την ανέχεια να μαστίζει πολλά φαρμακεία , δεν νομίζω ότι δικαιολογούνται τέτοιοι οριζόντιοι εισπρακτικοί τρόποι.
Είναι απορίας άξιο λοιπόν, πως οι λειτουργικές δαπάνες του ΠΦΣ όλα τα προηγούμενα χρόνια αλλά και σήμερα καλύπτονται με το ίδιο ποσοστό του 0,4%, είτε υφίσταται φαρμακευτική δαπάνη 2-3 δις, είτε 5-6 δις παλαιότερα. Αλλά ακόμη και με τα σημερινά χαμηλά οικονομικά δεδομένα παρατηρούμε, κατά μέσο όρο, κάθε φαρμακείο να αποδίδει περί τα 200 ευρώ (20% του 1000) ετησίως για τα λειτουργικά έξοδα του ΠΦΣ, ενώ αρκούν τα 90 -100 ευρώ ανά φαρμακείο.
Τίθεται, λοιπόν, ένα σημαντικό και συνάμα καθοριστικό ερώτημα : εάν και κατά πόσο οφείλουμε να θεσμοθετήσουμε έναν νέο τρόπο κράτησης και συγκέντρωσης των χρημάτων για την κάλυψη των λειτουργικών αναγκών του ΠΦΣ. Ξεκινώντας, πρώτα από το τι χρειάζεται ο ΠΦΣ για να λειτουργήσει , πόσο ακριβώς αναλογεί σε κάθε φαρμακείο και άρα ποιά θα είναι η κράτηση ανά φαρμακείο μέσω του Φαρμακευτικού Συλλόγου του. Γιατί έτσι θα επωφεληθούμε και τις 350.000 ευρώ / έτος, που είναι τα έξοδα βεβαίωσης και είσπραξης των εσόδων του ΠΦΣ.
Ενδείκνυται λοιπόν, με καθορισμό εκ των προτέρων των πραγματικών οικονομικών λειτουργικών αναγκών του ΠΦΣ, έστω και με ένα ποσοστό απόκλισης προς τα πάνω για τη διασφάλιση εκτάκτων δαπανών, και στη συνέχεια να τελείται η κατανομή του ποσού της κράτησης ανά φαρμακείο μέσω του Συλλόγου του, επί των πραγματικών αυτών αριθμών,
Β) ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΥΠΕΡ ΚΑΕΦ
Το δεύτερο κομμάτι των κρατήσεων υπέρ ΚΑΕΦ, δηλ. το 80% (περίπου 8 εκ. ανά έτος), είναι αυτό το οποίο μαζί με τους τόκους χτίζει κυρίως τα αποθεματικά μας. Εκτός από τις γνωστές συνέπειες του κουρέματος που υπέστη ή και κινδυνεύει να υποστεί, με τη διατήρηση της παρούσης αποταμίευσης στην ΤτΕ, σίγουρα δεν
αποτελεί και την καλύτερη επένδυση, ως έχει. Και αυτό προκύπτει εκ των πραγμάτων, μιας και η απόδοση φαίνεται να είναι πολύ χαμηλότερη ακόμη και των ίδιων των κρατήσεων. Μικρή απόδοση επίσης δείχνει να έχει και ο εκτοκισμός των διαθεσίμων στην ΤτΕ, παρά το γεγονός ότι τα ποσά είναι πάρα πολύ μεγάλα.
Σε βάθος 35 χρόνων και με κρατήσεις περί τις 35.000 ευρώ υπέρ ΚΑΕΦ (κατά μέσο όρο και με ένα ελάχιστο επιτόκιο) με τη σημερινή τακτική που ακολουθούμε δε νομίζω ότι θα αποδώσει αριθμητικά έστω και το ποσό αυτό, δηλαδή να λάβουμε πίσω έστω τις κρατήσεις μας !!! Σημειωτέον, ότι σήμερα η αποζημίωση ορίζεται στο ποσό των 11.000 ευρώ και με τάση να μειωθεί, όπως ειπώθηκε, ίσως και στο ποσό των 8.000 ευρώ τα επόμενα χρόνια. Δεν είναι άραγε πενιχρότατη η αποζημίωση αυτή, εάν σκεφθεί και υπολογίσει κανείς τα ποσά που πλήρωσαν οι συνάδελφοι όλα τα προηγούμενα 35-40 χρόνια; Θεωρείται μια επιτυχής επένδυση ; Όταν και μια απλή ιδιωτική επένδυση θα εξασφάλιζε σε 35 χρόνια τα ίδια ποσά των 11.000 ή 8.000 μόνο με 200-250 ευρώ ανά έτος και όχι πάντως με 800 ευρώ ;
Τίθεται, λοιπόν, το ερώτημα: γιατί άραγε θα πρέπει να εγκλωβίζεται υποχρεωτικά ο φαρμακοποιός σε ένα επενδυτικό προϊόν χωρίς συγκεκριμένη και επιτυχή απόδοση; την οποία μάλιστα , θα του την έδινε ακόμη και μια ιδιωτική αποταμιευτική επένδυση με πολύ λιγότερα χρήματα ; Και γιατί να παίζει με τους κινδύνους και την πιθανότητα ενός μελλοντικού κουρέματος ; Γιατί να δίνει τα 800 ευρώ (20% του 1.000) το χρόνο, τις δύσκολες αυτές μέρες και που τα έχει και πολύ μεγάλη ανάγκη, για να πάρει στο τέλος ένα άγνωστο και ακαθόριστο ποσό ;
Συνεπώς η συμμετοχή ή η μη συμμετοχή στο ΚΑΕΦ θα έπρεπε να επιλέγεται ή να απορρίπτεται μόνο από τους ίδιους τους φαρμακοποιούς , βάσει μιας συγκεκριμένης και δεδομένης πρότασης απόδοσης της επένδυσης και όχι έτσι στην τύχη. Απλώς έτσι για να λέμε ότι διαχειριζόμαστε ένα ταμείο αποζημίωσης των συνταξιούχων συναδέλφων, μιας και με τη σημερινή τακτική που ακολουθούμε, προσωπικά, θεωρώ χρησιμότερο να κρατώ στο ταμείο του φαρμακείου μου τα 800 αυτά ευρώ ανά έτος , από το να τα δίνω σε μια ανασφαλή και αβέβαιη επένδυση.
Συμπεράσματα :
Εφόσον , ως αντιπρόσωποι των Συλλόγων , εκπροσωπούμε τους συναδέλφους μας στον ΠΦΣ , θεωρώ ότι , στα πλαίσια μιας οφειλόμενης αυτεπίγνωσης απέναντί τους, έχουμε τη μεγάλη ευθύνη για την τύχη των αποθεματικών του ΠΦΣ και μάλιστα πριν βρεθούμε προ εκπλήξεων . Οφείλουμε να εγκαταλείψουμε τη παθητική μας στάση και να περάσουμε σε ενεργητικούς χειρισμούς, όσο ανατρεπτικοί κι αν φαίνονται ή και κατά πόσο ταράζουν τη ‘’ραστώνη’’ όλων μας. Από κάποιο σημείο και μετά , οι ευθύνες θα πρέπει να επιμεριστούν περισσότερο σε εκείνους που δεν ενήργησαν δεόντως.
Το μεγάλο λοιπόν ερώτημα, συμπερασματικά θα μπορούσε να είναι :
Γιατί , εφόσον η λειτουργία του ΠΦΣ ( 100 / έτος / φαρμακείο ) και η αποζημίωση των 11.000 σήμερα ή 8.000 αύριο του ΚΑΕΦ (250 / έτος /φαρμακείο) δύναται να εξασφαλιστεί αθροιστικά με 350 ευρώ /έτος /φαρμακείο , προς τι ο λόγος να έχουμε τις μεγάλες κρατήσεις του 0,4% επί των τιμολογίων των αγορών μας για τα ίδια ή χειρότερα αποτελέσματα;
1) Προτείνω να εισαχθεί, ως θέμα ημερήσιας διάταξης στην επόμενη ΓΣ /ΠΦΣ, και να συζητηθεί το μεγάλο αυτό θέμα των κρατήσεων 0,4% και της διαχείρισης των αποθεματικών μας
2) Θα πρέπει οι κρατήσεις υπέρ των λειτουργικών εξόδων του ΠΦΣ να γίνονται πλέον με διαφορετικό τρόπο και διαφορετικό κανάλι εσόδων, να διαχωριστούν πλήρως από εκείνες υπέρ του ΚΑΕΦ και πάντα βέβαια με βάση επιδιωκόμενο συγκεκριμένο λογιστικό στόχο, με την ίδια διαδικασία είσπραξης των εισφορών των μελών των τοπικών Φ.Σ. Κάτι που χρόνια τώρα γίνεται από όλους τους υπόλοιπους Πανελλήνιους Επιστημονικούς Συλλόγους-ΝΠΔΔ, πχ Ιατρικός, Οδοντιατρικός, ΤΕΕ κλπ. Εδώ ίσως να χρειαστεί, για τη μεταβατική περίοδο 1-2 χρόνων, να κρατηθεί ένα μικρό ποσό των αποθεματικών του ΠΦΣ για τις έκτακτες και αρχικά μη προβλέψιμες ανάγκες του. Και για να προλάβω απόψεις του τύπου ''πολλοί δεν θα πληρώνουν την εισφορά’', θα υπενθυμίσω το ισχύον νομικό πλαίσιο , το οποίο ορίζει ως υποχρεωτικές τις εισφορές στον τοπικό ΦΣ και το οποίο δύναται νομοθετικά να επεκταθεί και για υποχρεώσεις έναντι του ΠΦΣ, μέσω των ΦΣ.
3) Η συνέχιση της ύπαρξης του ΚΑΕΦ να εξαρτηθεί από το κατά πόσο θα εφαρμόσουμε συγκεκριμένη αποταμιευτική επενδυτική πολιτική και οι εισφορές μας θα έχουν εξ αρχής ορισμένη και εγγυημένη αναλογική απόδοση κεφαλαιοποιητικού χαρακτήρα . Ένα ζήτημα , το οποίο όμως δεν θα λυθεί με οριζόντιες κρατήσεις και όσο τα χρήματα ''λιμνάζουν'' σε αποθεματικά ενός ΝΠΔΔ , με όλα τα αρνητικά που προαναφέρθηκαν.
4) Η συμμετοχή στο ΚΑΕΦ να είναι προαιρετική για τον φαρμακοποιό και όχι υποχρεωτική
5) Σε περίπτωση εμμονής στην υπάρχουσα αβέβαιη κατάσταση και συνέχισης της παθητικότητάς μας απέναντι στο θέμα αυτό, θεωρώ ότι οφείλουμε να αναζητήσουμε τις νόμιμες εκείνες διαδικασίες, προκειμένου να γίνει αναλογικά η επιστροφή των χρημάτων των αποθεματικών μας στους φαρμακοποιούς που τα πλήρωσαν.
6) Και οι τοπικοί Φαρμακευτικοί Σύλλογοι έχουν δυνατότητες μέσα από προτεινόμενα σταθερά και εγγυημένα αποταμιευτικά προγράμματα, να εξασφαλίσουν για τα μέλη τους επιλογές αποζημίωσης εξόδου με συγκεκριμένη διάρκεια και απόδοση των χρημάτων τους .
7) Δεν θα απαιτείται πλέον να αναλώνει ο ΠΦΣ ποσά για τους κωδικούς που προανέφερα και που αφορούν το ΚΑΕΦ , τα έξοδα είσπραξης του 0,4% και την ''ενίσχυση'' των Φαρμακευτικών Συλλόγων.
8) Η ''ενίσχυση'' των Συλλόγων, όπως κακώς καθιερώθηκε να λέγεται (αφού με τα δικά μας λεφτά είναι ειρωνικό να ονομάζεται ‘’ενίσχυση’’ ), θα γίνεται από τους ίδιους τους Συλλόγους, οι οποίοι έχουν και τη βούληση και τη δυνατότητα να ‘’ενισχύσουν τους εαυτούς τους’’ , μιας και θα έχουν μειωθεί οι εκροές χρημάτων των μελών τους προς τρίτους.
Σήμερα οι φαρμακοποιοί του δικού μου Συλλόγου κατά προσέγγιση αποστέλλουν στο ΠΦΣ κ.μ.ο., το μεγάλο ποσό για εμάς, των 100.000-130.000 ευρώ/ χρόνο . Οι μεγάλοι Σύλλογοι πολλαπλάσια. Παλαιότερα τα ποσά αυτά άγγιζαν μέχρι και το τριπλάσιο. Από αυτά , μας επιστρέφονται πάγια περί τις 2.800 / χρόνο ( 3%) ως ''ενίσχυση''. Αξίζει βέβαια να σημειωθεί ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια αρκετοί Σύλλογοι ''ενισχύθηκαν'' περισσότερο από κάποιους άλλους και πέραν της ετήσιας ‘’ενίσχυσης’’, είτε για αγορά στέγης ή για τον εξοπλισμό των γραφείων κλπ.κλπ .Και δεν γνωρίζω εάν κρατείται κάποιο αρχείο αυτών των ενισχύσεων , με την ελπίδα ότι και οι μη επιδοτημένοι ΦΣ θα έχουν κάποτε την ανάλογη ενίσχυση. Και πάντως θεωρώ πολύ λανθασμένη , ατυχή και άδικη τη λογική του ΠΦΣ ότι οι Σύλλογοι που έχουν ταμειακά αποθέματα, μικρά, μεσαία ή μεγάλα, να μπαίνουν εκτός του κάδρου των ιδιαίτερων ενισχύσεων . Αφού τα χρήματα αυτά περισσεύουν, επειδή οι
συνάδελφοί μας πληρώνουν μεγάλες εισφορές και επειδή ασκούμε χρηστή διοίκηση με χωρίς περιττά έξοδα. Και είναι απαράδεκτο να εξαιρούμαστε από τα χρήματα που είναι αναλογικά και δικά μας .
Κλείνοντας, θα επισημάνω και πάλι, ότι στις προθέσεις μου είναι η ευαισθητοποίησή μας στο μεγάλο αυτό ζήτημα της οικονομίας προς όφελος των συναδέλφων μας , της ασφάλειας και της εγγυημένης απόδοσης των αποθεματικών μας, συνυπολογίζοντας βέβαια και όλες εκείνες τις αρχές, οι οποίες εξασφαλίζουν και τα δικαιώματα των τοπικών Φαρμακευτικών Συλλόγων , αλλά και όλων των φαρμακοποιών ανά την Ελλάδα, οι οποίοι στο τέλος τέλος είναι αυτοί που πλήρωσαν και πληρώνουν μέσα από τα τιμολόγιά τους γι' όλα αυτά τα αποθεματικά .
Αλέξανδρος Τσαπέκος
Αντιπρόσωπος ΦΣ Ροδόπης στον ΠΦΣ
.jpg)
