Ελπίζουμε να μην αποδειχθεί τελικά προφητικό:
Οι φαρμακοποιοί στη διάρκεια των μνημονιακών χρόνων δέχτηκαν πολλαπλά πλήγματα τόσο σε θεσμικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο. Στο όνομα της «βελτίωσης των δημοσιονομικών δεδομένων», της «ανάπτυξης του ανταγωνισμού», του «ανοίγματος των κλειστών επαγγελμάτων» θεσμοθετήθηκαν μέτρα και διατάξεις που στις περισσότερες περιπτώσεις -αν όχι όλεςήταν ικανοποίηση στόχων και κατευθύνσεων ημεδαπών και αλλοδαπών συμφερόντων που βρήκαν τα μνημόνια ως τον πιο ασφαλή δρόμο, για να αλώσουν και να κατακυριεύσουν το χώρο του φαρμάκου.
Αυτά έγιναν όλα τα προηγούμενα χρόνια, από τον Μάιο του 2010 και εντεύθεν.
Το ερώτημα είναι τι γίνεται από εδώ και πέρα. Τι θέλουμε, τι περιμένουμε από την προς διαμόρφωση συμφωνία, τι φοβόμαστε; Πρώτα από όλα θα απαντήσω στο ερώτημα τι θέλουμε. Πολύ απλά θέλουμε ο ΣΥΡΙΖΑ να υλοποιήσει τις προεκλογικές του δεσμεύσεις. Δηλαδή να ακυρώσει όλους τους μνημονιακούς νόμους που αφορούν το φάρμακο, και να επαναφέρει τις προ μνημονίων διατάξεις.
Αυτά υποσχέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά και στη βάση αυτών των υποσχέσεων απέσπασε την ψήφο της πλειονότητας των φαρμακοποιών. Τώρα ήρθε η ώρα να υλοποιήσει τις υποσχέσεις. Για να είμαι περισσότερο ακριβής, θα έπρεπε να τις είχε ήδη υλοποιήσει, πολύ περισσότερο τις διατάξεις που δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος.
Το επόμενο ερώτημα που τίθεται είναι τι περιμένουμε από την προς διαμόρφωση νέα συμφωνία, δηλαδή από το τρίτο μνημόνιο. Δεν είμαστε αισιόδοξοι ή μάλλον είμαστε πολύ ανήσυχοι για το τι μας περιμένει Πολύ απλά, διότι οι έννοιες «μνημόνιο» (ή όπως αλλιώς βαπτισθεί) και «αισιοδοξία» δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Πιο αναλυτικά, είμαστε πολύ ανήσυχοι διότι όσα περιλαμβάνονταν στις 47 σελίδες της πρότασης Τσίπρα και αφορούσαν το φάρμακο μας βρήκαν τελείως αντίθετους, όπως π.χ. η πώληση φαρμάκων από super markets. Το ερώτημα που αναμένει απάντηση είναι πολύ απλό. Όσα υπέβαλε προ δεκαημέρου ο κ. Τσίπρας ως πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης και φέρουν την υπογραφή του, θα περιλαμβάνονται στις σελίδες του τρίτου μνημονίου; Εάν ναι, θα μας βρει απέναντι, όπως μας βρήκαν απέναντι και οι προηγούμενες κυβερνήσεις σε ανάλογες καταστάσεις.
Φοβόμαστε ότι θα ζήσουμε και θα ξανακούσουμε τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα και με το ίδιο λεξιλόγιο.
Φράσεις όπως «στο όνομα του εθνικού συμφέροντος», προκειμένου «να μην τινάξουμε τη συμφωνία στον αέρα», για «να διασφαλίσουμε συμφέροντα μεγαλύτερων κοινωνικών ομάδων», «σε μια διαπραγμάτευση δίνουμε και παίρνουμε» και άλλες παρεμφερείς που βαρεθήκαμε να τις ακούμε εδώ και πέντε χρόνια, δεν αντέχουμε να τις ξανακούσουμε.
Φοβόμαστε ότι η κυβέρνηση, προκειμένου να «εξαφανίσει» τις ουρές στα ATM των τραπεζών, θα δεχθεί να υπογράψει ό,τι της ζητούν οι δανειστές. Οι οποίοι παρεμπιπτόντως δεν εκπροσωπούν φιλανθρωπικά σωματεία. Κάθε άλλο...».
Πηγή: Εφημερίδα Μακεδονία, 12/7/2015
